Ik ben deze week het bijvoegsel van mijn lieve vriendinnetje, die in Cambridge met een groep biologen confereert over natuurbehoud. Terwijl zij zich onderwerpt aan lezingen, kuier ik over het terrein van de ‘oude colleges’. In een van de ‘Chapels’ vind ik een hoogbejaarde fellow, die tussen 1938 en 1940 studeerde en zijn wekelijkse busrit naar Cambridge maakt om even te ‘browsen’. Hij was architect en had zich vooral bezig gehouden met het restaureren van oude gebouwen. Had nog een stadspoort laten restaureren en was ook nog een tijdje burgemeester geweest.
Als ‘member’ wil hij me wel even op sleeptouw nemen naar de plaatsen waar je als dom voetvolk anders niet kan komen. De suppoost van de groene biljartlakens geeft ons ruim baan als mijn ‘Sir’ zich legitimeert met zijn wandelstok. Cambridge. Het walhalla van de wetenschap. Het archetype van de zuivere academische cultuur.
